- A
- Acute geneeskunde
- Ademhalingsstelsel, aandoeningen van het
- Algemene chirurgie
- Anesthesiologie en pijnbestrijding
- B
- Bedrijfsgezondheidszorg, arbo en verzekeringsgeneeskunde
- Bloedziekten
- Buikholte en maag-darmkanaal, ziekten van -
- E
- Endocrinologie
- F
- Farmacotherapie en bijwerkingen van geneesmiddelen
- G
- Geriatrie en gerontologie
- Gezondheidsrecht
- H
- Hart- en vaatziekten
- Huid- en geslachtsziekten
- Huisartsgeneeskunde
- Hyperbare en duikgeneeskunde
- I
- Immuunziekten en allergie
- Implantaten en biomaterialen
- Infectieziekten
- Intensivecaregeneeskunde
- J
- Jeugdgezondheidszorg
- K
- Keel-, neus-, oorziekten
- Kindergeneeskunde
- Klinische epidemiologie en biostatistiek
- Klinische genetica, cytogenetica en moleculaire genetica
- L
- Leverziekten, ziekten van galwegen, pancreas en milt
- M
- Medische ethiek
- Mondziekten, kaak- en aangezichtschirurgie
- N
- Nierziekten
- Nucleaire geneeskunde
- O
- Oncologie
- Oogziekten
- Orthopedische chirurgie
- Ouderengeneeskunde (Verpleeghuisgeneeskunde)
- P
- Palliatieve zorg
- Plastische, reconstructieve en handchirurgie
- Psychiatrie
- R
- Radiologie
- Rampengeneeskunde
- Reumatische en systeemziekten
- Revalidatie
- T
- Transplantatiegeneeskunde
- Traumatologie
- Tropische ziekten
- U
- Urologie
- V
- Vergiftigingen
- Verloskunde
- Verstandelijke gehandicapten, medische zorg voor -
- Voedings- en dieetleer
- Vrouwenziekten
- Z
- Zenuwstelsel, ziekten van het -
Klinische diagnostiek van tumoren
Om tot de juiste behandeling te besluiten, is de klinische diagnostiek van groot belang. Door de enorme uitbreiding van het diagnostisch arsenaal enerzijds en de beperkte financiële middelen anderzijds, is het noodzakelijk een verstandige keuze te maken. Hiervoor is voldoende inzicht in het biologisch gedrag van tumoren van groot belang. Het is eveneens van groot belang om onderzoek waaraan geen therapeutische consequenties kunnen worden verbonden, na te laten. Om een gerichte en beperkte analyse te verrichten dient het klinisch-chemisch en radiodiagnostisch onderzoek gebaseerd te worden op gegevens die verkregen zijn uit anamnese, lichamelijk onderzoek en tumorbiologische principes. Voor de keuze van de juiste afbeeldingstechniek is intensief overleg met de radiodiagnost van belang, vooral wanneer gebruik gemaakt moet worden van magnetic resonance imaging, computertomografie of Positron Emissie Tomografie (zie Nucleaire geneeskunde: PET). Deze nieuwe beeldvormende technieken maken een zeer nauwkeurige afbeelding van maligne tumoren en kleine uitzaaiingen mogelijk, hetgeen van belang is voor de stadiëring en behandeling en het vaststellen van de reactie op behandeling. Omdat de beelden die met CT, MRI en PET gemaakt worden veelal onderling aanvullend zijn, moeten ze met hulp van computerprogramma's gematched worden (beeldregistratie, beeldfusie). Met een PET-CT-scanner kunnen twee typen onderzoeken tegelijk worden gemaakt. Met monoklonale antilichamen is de diagnostiek zowel in de pathologische anatomie als in de klinische diagnostiek sterk verbeterd en is de classificatie van tumoren verfijnd. Wanneer alle noodzakelijke gegevens verzameld zijn, vindt de tumorclassificatie plaats volgens het TNM-systeem (tumor, nodus = lymfeklier, metastasen op afstand) van de UICC (Union Internationale Contre le Cancer). Op grond van de classificatie worden de patiënten vervolgens veelal ingedeeld in groepen volgens tumorstadia (stagering). Door gebruik te maken van dit systeem is het mogelijk een inzicht te krijgen in de prognose van de patiënt en kunnen resultaten van behandeling over de hele wereld worden vergeleken. Behandelingsrichtlijnen zijn veelal ook op het TNM-systeem gebaseerd.



Maak van deze pagina mijn startpagina
Toevoegen aan favorieten