Home > Vergiftigingen > Cholinesteraseremmers

A  A  A 

Organofosforverbindingen: o.a. dichloorvos, malathion, mevinphos, parathion. Carbamaten: o.a. aldicarb, carbofuran, isocarb, methomyl, oxamyl, propoxur. De toxiciteit van deze verbindingen varieert van zeer sterk tot gering. Vergiftiging kan plaatsvinden door ingestie, inhalatie, huidcontact. Organische fosforverbindingen verhinderen de afbraak van het acetylcholine doordat zij een irreversibele binding aangaan met het acetylcholinesterase (AChE) en het pseudocholinesterase. De effecten ontstaan door de overmaat aan acetylcholine in de synapsen met 1. potentiëring van postganglionaire parasympatische activiteit, 2. aanvankelijk stimulatie van de neurotransmissie (convulsies), gevolgd door blokkade van de neurotransmissie in het czs, 3. variabele ganglionaire stimulatie of blokkade; 4. persisterende depolarisatie van skeletspierweefsel, resulterend in initiële stimulatie gevolgd door neuromusculaire blokkade. De stabiliteit van het AChE-remmer-enzymcomplex kan vergroot worden door veroudering. Op dat moment kan het complex niet meer reageren met AChE-reactivatoren, zoals de oximenderivaten. Carbamaten verhinderen de afbraak van acetylcholine door carbamylatie van het enzym, echter hier is sprake van een reversibele binding, waardoor in vergelijking tot de organofosfaten een minder ernstig ziektebeeld ontstaat. Muscarine-achtige effecten: miosis, speekselvloed, sterk transpireren, toegenomen bronchussecretie, bronchospasmen, misselijkheid, braken, ernstige diarree, hypotensie en bradycardie; nicotineachtige effecten: fasciculaties van dwarsgestreepte spieren, tonische spiercontracties gevolgd door verlammingsverschijnselen van o.a. de ademhalingsmusculatuur met als gevolg ademstilstand; centrale effecten: koorts, verwardheid, ademhalingsdepressie, convulsies en coma. Algemene maatregelen; symptomatische behandeling (zie Inleiding onder Therapie). Bij symptomen van cholinesteraseremming 0,25 mg atropine toedienen, herhalen op geleide van hartfrequentie (ca. 80/min). De nicotineachtige effecten kan men tegengaan door pancuroniumbromide; beademing is dan noodzakelijk. Bij de organofosforverbindingen kunnen oximen (bijv. obidoxim, 250 mg i.v., zo nodig iedere 2 uur herhalen; kinderen 4-8 mg/kg lichaamsgewicht) worden toegediend; hiermee kan enkele dagen worden doorgegaan. Obidoximtherapie is ook later dan 6 uur na starten van de blootstelling zinvol. Toediening van oximen bij carbamaten is niet zinvol, maar indien het toch gebeurt evenmin schadelijk.

Inloggen

Gebruikersnaam: Wachtwoord:   Onthoud gegevens